شماره تلفن دفتر فروش : 42838

نقش عدد بایوت در میزان اتلاف حرارتی از لوله های عایق کاری شده|بخش اول

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

عایق کاری از مباحث مهم در صنایع مختلف از جمله صنعت نفت و گاز می باشد. در مواردی که عایق جهت جلوگیری از تبادل گرمایی در دیواره های تخت به کار می رود طبیعتاً افزایش ضخامت عایق باعث کاهش نرخ تبادل حرارتی می گردد. ولی در مواردی که عایق در دیواره های اجسام کروی و استوانه ای شکل (مانند مخازن، لوله ها و ...) به کار می رود، افزایش ضخامت عایق باعث افزایش قطر کره یا استوانه و در نتیجه افزایش سطح خارجی آنها می گردد که این مساله مقاومت جابه جایی را کاهش می دهد.
همانطور که می دانیم با افزایش ضخامت عایق در سیستم های کروی و استوانه ای، ابتدا مقدار انتقال حرارت افزایش می یابد تا به مقدار حداکثر خود برسد که در این حالت ضخامت عایق را ضخامت بحرانی و شعاع لوله عایق شده را شعاع بحرانی می نامند. بنابرابن این ضخامت عایق نه تنها کمکی به کاهش اتلاف حرارتی نکرده بلکه آن را افزایش نیز داده است. با افزایش ضخامت عایق از ضخامت بحرانی مقدار اتلاف حرارتی کاهش می یابد که بایستی ضخامت مطلوب محاسبه شود.
مطالعات نشان می دهد که تغییرات اتلاف حرارتی از لوله با تغییر ضخامت عایق به عوامل مختلفی از جمله عدد بی بعد بایوت، شعاع بحرانی عایق و شعاع عبوری بستگی دارد.

عدد بایوت (Bi): نسبت شدت انتقال حرارت جابه جایی به انتقال حرارت هدایت است.

Bi

که در فرمول فوق h ضریب انتقال حرارت جابه جایی از سطح لوله و k میزان انتقال حرارت هدایت جداره است.
در شعاع بحرانی لوله (لوله عایق شده) مقدار اتلاف حرارتی لوله بیشترین مقدار را دارد به طوریکه اگر لوله عایق نمی شد، اتلاف حرارتی کمتری داشت.
شعاع عبوری: شعاعی است که در آن انتقال حرارت در لوله عایق شده و لوله بدون عایق با هم برابر می شوند.

برچسب ها: عایق حرارتی, عایق پشم سنگ, پشم سنگ, پشم سنگ لوله ای, بهینه سازی, عایقکاری

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید